دلنوشته های عارفانه عاشقانه

قفس حیات

یک ذره سکوت

 یک بغل تنهایی

 منم و حالتی از شیدایی

 فکر،سکوت همدم ثانیه هایم گشته؛

 در خلوت،

 به صدا می اندیشم

 به همه،به جهان

 به تو ای مونس جان

 به نسیم،به خوبان

 به آشنایی یاران.

 کمی آشفته نمایم

 نه چنان زار

 ولی در هر حال

 کمکی غمگینم

 سرد و سرسنگینم

خسته از تمکینم

دوش مرغکی را دیدم

سر یک بام بلند

خسته ولی سربلند

گرچه تنها بود لیک

آنقدر معلوم بود

که بلند پرواز است

نسپارد تن را

به قفس

به حیات

به تزویر و ریای این خاک.

اخرین دلنوشته شاید

چه همه دربدری

چه همه بی خبری

 چه همه رنج

چه همه غم

سوز دل اتش جان

 این همه دربدری

تا بحال ایا دیده بودی یکجا؟

یک نظر تا بحال ایا

گوشه ی کنج دلم

میهمان گشته بودی

 گشته بودی ایا؟

که چنین زار مرا رنجاندی؟

که چنین زشت مرا راماندی؟

 این اگر رسم جوانمردیه توست

 من دگر نام ننامم همه رادان جهان را

 زچه عهد بستی و باز

 از چه این عهد شکستی

 تو دلم بشکستی.

 

سلام.سلام و باز هم سلام.سلام به تمام شمایی که چه وبلاگمو با بازدیدهاتون مصفا می کردین و چه اونهایی که با این پست وارد حریم دل خستگیهام میشین.چند ماهی شد که با این وب وارد دنیای وبلاگ نویسی شدم و واقعا هم اونو جایی یافتم برای گفتن همه چی.حتی اون چیزهایی که ادم نمیتونه هرجایی و نزد هر دلی بگه.تا بحال دوستان زیادی خواسته بودن که دلنوشته هامو تو این وب بذارم.ولی خوب جای عذر خواهیه فراوانیست که میسر نبود.حالا تو این پست که فکر میکنم اخرین نوشتم تو این وب باشه یکی از دلنوشته هامو گذاشتم.امیدوارم که حسن ختام خوبی واسه من و همه ی شما عزیزان بشه.

                   

                         دمی نشستیم و غزل همی کرد ناله سرایی 

                         دگرلب فرو بندیم که شاید بماند زما نیم نوایی

موسیقی

وقتی که کودک(البته از لحاظ سن وسال)بودم بیاد میارم وجود اون جو و فضای شدید و سفت وسخت انقلاب رو که باعث شده بود مردمی که عمری غم ها و اندوه هاشون رو حداقل برای لحظاتی با گوش سپردن به ترانه های هایده،حمیرا،ستار،بانو دلکش و خیلیهای دیگه به فراموشی میسپردن،این صداهای ناب رو به کنج خانه های خود در خفا و ترس ببرند.مباد که خداوند بزرگ بدست عمال خودش(اشخاصی که با کوته نظری و جمود اندیشه میپنداشتند و البته می پندارند که حقیقت در دستان انان است.از این جهت به اینها عمال میگم که خود رو نه تنها مالک بر حقیقت بلکه مالک بر خدا میدانند و به این ترتیب اجازه ی هرنوع تجاوز به بشریت به نام خداوند رو به خودشون میدن.)اونها رو روانه ی قعر دوزخ کنه.و حتی پیش از این خود این هنرمندان رو مجبور به ترک وطن کردن.فضای کشور فضایی خشن و اندوهگین شده بود.تا اینکه حرکتی(البته در چهارچوب)با ترانه ی رقص گلهای عباس بهادری اتفاق افتاد و موسیقی در ایران بتدریج گام در راه احیا گذاشت.ولی سوال اینجاست که ایا واقعا موسیقی در ایران احیا شده؟؟؟مطمینا اینطور نیست.عده ای از استادان موسیقی ما فوت کرده و عده ی زیادی هم بدست فراموشی سپرده شدن.اون هنرمندانی هم که به خارج از کشور رفتند گرچه اوایل حرفهاشون رو برای گفتن ادامه دادن ولی در یک کشور بیگانه اونقدر از فرهنگ ایران و ایرانی دور شدن که دیگه تکوتوکی از اونها(البته بخاطر شهرت ریشه دارشون)مثل ابی،داریوش و...فقط حرفهاشون هنوز در بینه.والا بقیه میشه گفت از دست رفتن.اما در داخل چی؟

هیچیه هیچی!!!شاید شماها موافق یا مخالف باشین.ولی در داخل با غرق شدن جوونهامون در خوانندگانی زیرزمینی که صبح ترانه های کم مایشونو میگن و تا قبل از ظهر اهنگ کاملشون تو سایتها پخش میشه عملا دیگه چیزی برای گفتن نداریم.بهتره بگم موسیقی ما رو به زوال رفته مگر اینکه برسد فریادرسی هیهات!!!!

تنهایی

ولش کن.حالو حوصله ندارم بروز کنم.بهرحال فکر کنم همه با کلمه ی تنهایی به اندازه ی کافی اشنا باشیم.که چه دردیه این تنهایی و بی کسی.

انجا کجاست؟

گاهی اوقات بدین می اندیشیم که انجا کجاست؟!انجا کجاست که اینقدر همه از ان می گویند و به گوشه ای از ان ما را خندان و به گوشه ای دیگر ما را می هراسانند؟!!!جالب اینجاست که تمام انهایی که درباره اش می گویند نه ان را دیده اند و نه می توانند در رابطه اش با قطعیت تمام سخن بگویند،چرا که در واقع ندیده اندش.اما چرا با این قطعیت،ما را نسبت بدان بیمناک کرده اند،نمی دانم.از بهشت و جهنم می گویم.آنجا کجاست؟

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان